انتقال یافته از وبلاگ قبلی ام لبگزه در بلاگفا

 یک غزل بسیار زیبا از سلیم تهرانی شاعر سبک هندی دوره ی صفویه که به نظر من خیلی جلو تر از زبان شعری دوران خودش گفته است :

به صورت تو بتی کمتر آفریده خدا          تو را کشیده و دست از قلم کشیده خدا
چو کرده نقش تو بر صفحه وجود، رقم              صد آفرین ز زبان قلم شنیده خدا
متاب روی ز هم صحبتان که تنهایی         لطیفه ایست که از بهر خود گزیده خدا
زمانه کیست که منصور را به دار کشد؟ به این وسیله بسوی خودش کشیده خدا
لباس فقر برازنده ی من است " سلیم "    که جامه ایست بر اندام من بریده خدا