لبـــگزه

رماني که ميآيد

سيد — Fri, 06 Apr 2012 23:43:00 GMT

بخشهايي از يک رمان در دست تاليف.. به مناسبت ايام فاطميه تقديم مي‌کنم

وارد صحن و سراي مسجد نبوي مي‌شويم. خانم تقوي آهي مي‌کشد و از ما مي‌خواهد بوي خانم فاطمه را استشمام کنيم. از ما مي‌خواهد به مدينه‌ي زمان غربت علي فکر کنيم. بينيم علي را که در تاريکي شب، جسم پاک زهرا را دفن مي‌کند. مي‌خواهد پيدا کنيم خانه‌ي سلمان را که حسين سر به ديوارش گذارده و گريه مي‌کند. هدي و کژال دارند با او آرام آرام اشک مي‌ريزند. به بقيع که مي‌رسيم ديگر گريه امانشان نمي‌دهد.
درونم غوغاست. گريه‌ام نمي‌گيرد. دوست دارم گريه کنم اما نه براي مصيبت‌ها و روضه‌ها؛ بلکه به حال خودم. چهار نفري روبه روي بقيع مي‌نشينيم. معينه قدري ديگر حرف مي‌زند و بعد گوشي‌اش را روشن مي‌کند که مصيبت مي‌خواند. صداي گوشي‌‌اش حالم را دگرگون مي‌کند.
ـ آي مردم! آي مردم! علي از دنيا دلگيره. آي مردم! آي مردم! علي بي زهرا مي‌ميره.

* * *

با آمدن بچه‌ها حس و حال جمع به حال خوشي تبديل مي‌شود. روحاني سنگ تمام مي‌گذارد. روضه نمي‌خواند. فقط حرف مي‌زند و اشک مي‌ريزد. از ائمه‌ي بقيع مي‌گويد و قبر تخريب شده‌شان. از فاطمه‌ي زهرا مي‌گويد و بيت الاحزانش. از ام‌البنين مي‌گويد و عباسش. صحبت‌هايش به دل مي‌نشيند چون شعار نمي‌دهد. گاهي تاريخ مي‌گويد و گاهي از ضرورت محبت خاندان نبوت. گاهي از عبرت‌هاي مدينه مي‌گويد و گاه از مظلوميت اهل بيت در خانه‌ي خودشان. مي‌گويد اگر چشم باز کنيد فاطمه را مي‌بينيد که در کوچه‌ي بني هاشم روي زمين افتاده است. زينب چهار ساله را هم کنارش مي‌بينيد که گريه مي‌کند اما دست روي دهان گذاشته تا صداي گريه‌اش بلند نشود. تصور کنيد يک دختر خردسال که مادرش را زده‌اند و روي زمين افتاده چه حالي دارد؟ هم گريه مي‌کند و هم ملتمسانه به چپ و راست نگاه مي‌کند و از در و ديوار تقاضاي کمک مي‌کند. منتظر است شايد رهگذري به دادشان برسد. اما آنجا هرکس که دور و بر زينب و مادرش بود مخالف بود و خشن. کسي براي کمک پيدا نمي‌شد.
آقاي چراغي مي‌نالد و مي‌گويد که چون خودش نامحرم است نمي‌تواند دست بانو را بگيرد و از روي خاک بلندش کند. به ما مي‌گويد شما زن هستيد و مي‌توانيد زينب را آرام کنيد. شما زن هستيد مي‌توانيد به فاطمه کمک کنيد. برويد دستش را بگيريد و بلندش کنيد. ولي دست به دست او دادن يک شرط دارد. کسي که دست به دست آنها مي‌دهد بايد مثل خودشان باشد. بايد در پاکي و صداقت ياورشان باشد.

تناقضات قرآن!؟

سيد — Mon, 20 Feb 2012 19:34:00 GMT

حدود يک ماه پيش، طاهره‌ي گرامي ايميلي برايم فرستاد که نويسنده‌اش مدعي شده بود هفتاد مورد تناقض در قرآن کريم کشف کرده است. مروري اجمالي بر نوشته‌ي مزبور، روشن مي‌ساخت که نويسنده‌ي آن، علاوه بر دروغ‌هايي که به قرآن نسبت داده است، نه تنها به اوليات ادبيات عرب اشنا نبوده که حتي ترجمه‌ي قرآن و آيات مربوطه را نيز مطالعه نکرده است.
البته جاي تعجب ندارد که اين افراد، حتي زحمت کمترين مطالعه و تحقيقي به خود ندهند و ادعا کنند که توانسته‌اند در کلام نوراني خداوند متعال به کشفياتي دست يابند که تا کنون و در طول اين هزار و چهارصد سال، هيچيک از دانشمندان عرب و عجم اعم از مخالف و موافق، بدان دست نيافته‌اند. من از اين تعحب نمي‌کنم؛ چون مي‌دانم خودشان هم باور دارند که به کاه‌دان زده‌اند؛ اما هدفشان با اين حرف‌هاي مغرضانه، تنها ترساندن ديگران است و القاي شبهه در ذهن جوانان مسلمان.. يعني اگر با اين کارها بتوانند شبهه‌اي ايجاد کنند و مخاطبشان هم به خاطر تنبلي يا بي حوصلگي، دنبال مطالعه و تحقيق نرود به هدفشان رسيده‌اند.
با پوزش از طاهره‌ي گرامي به خاطر تاخير در اين پست، فعلاً به چند مورد از اين تناقضات ادعايي اشاره مي‌کنم و گمان نمي‌کنم ضرورتي به واکاوي بقيه‌اش باشد که مشت نمونه‌ي خروار است.

1- يکي از موارد تناقض قرآن از نظر نويسنده اين است: در سوره‌ي 10 آيه‌ي 90 تا 92 گفته است که فرعون وقتي در بستر مرگ قرار گرفت توبه کرد و رستگار شد؛ اما در سوره‌ي 4 آيه‌ي 18 مي‌گويد چنين چيزي نمي‌تواند اتفاق بيافتد.
اينک به آيات مذکور در سوره‌ي 10 يعني سوره‌ي يونس نگاهي مي‌اندازيم. من که هرچه گشتم نامي از بستر مرگ در اين آيات پيدا نکردم. شما دقت کنيد ببينيد آيا پيدا مي‌کنيد؟ نکته‌ي ديگر اينکه آيا در اين آيات چيزي مي‌بينيد که نشان دهد خداوند گفته‌ است او توبه کرد و رستگار شد؟ تنها چيزي که در اين آيه هست اين است که فرعون ايمان آورد وليکن خداوند توبه‌ي او را که دم مرگ انجام شده بود نپذيرفت و سرنوشت غرق را برايش رقم زد و گفت: پيکرت را به طور سالم به ساحل مي‌افکنيم تا به عنوان قدرتمندي که احتمال مرگ را هم نمي‌دادي موجب عبرت آيندگان باشي.
وَجَاوَزْنَا بِبَنِي إِسْرَائِيلَ الْبَحْرَ فَأَتْبَعَهُمْ فِرْعَوْنُ وَجُنُودُهُ بَغْيًا وَعَدْوًا حَتَّى إِذَا أَدْرَكَهُ الْغَرَقُ قَالَ آمَنتُ أَنَّهُ لا إِلِهَ إِلاَّ الَّذِي آمَنَتْ بِهِ بَنُو إِسْرَائِيلَ وَأَنَاْ مِنَ الْمُسْلِمِينَ (90) آلآنَ وَقَدْ عَصَيْتَ قَبْلُ وَكُنتَ مِنَ الْمُفْسِدِينَ (91) فَالْيَوْمَ نُنَجِّيكَ بِبَدَنِكَ لِتَكُونَ لِمَنْ خَلْفَكَ آيَةً وَإِنَّ كَثِيرًا مِّنَ النَّاسِ عَنْ آيَاتِنَا لَغَافِلُونَ (92)
ترجمه: و بني اسرائيل را از دريا گذرانديم؛ پس فرعون با سپاهيانش از روى ستم و تجاوز آنان را دنبال كرد تا وقتى كه در شرف غرق شدن قرار گرفت گفت: ايمان آوردم كه هيچ معبودى جز آنكه فرزندان اسرائيل به او گرويده‏اند نيست و اينک من از تسليم‏شدگانم (90) ـ به او گفته شد ـ اكنون ايمان مي‌آوري در حالى كه پيش از اين نافرمانى مى‏كردى و از تباهكاران بودى(91) پس امروز پيکرت را از آب نجات مي‌دهيم تا براى كسانى كه بعد از تو مى‏آيند عبرتى باشد و بى‏گمان بسيارى از مردم از نشانه‏هاى ما غافلند(92)

ادامه‌ي مطلب...

مژده به مزدوجان

سيد — Tue, 14 Feb 2012 20:22:00 GMT

نقل است که سه نفر مردندي و به آخرت درآمدندي. يکي را به بهشت راندندي و به انواع نعمت‌ها متنعم کردندي. دومي را به جهنم بردندي و به چهار ميخ عذاب کشيدندي. آخري را هم در صف احمق‌ها به غل و زنجير کشاندندي و براي اينکه اشتباه نکند سفت و محکم بستندي. ظريفي از ملکي پرسيدي چه راز است اي فرشته‌ي نيکوخصال در اختلاف جزاي اينان؟ پاسخ دادي که اولي در دنيا ازدواج کردندي و به اندازه‌ي کافي طعم عذاب چشيدي و از عدل نباشد که اينجا نيز عذاب کشد؛ زينسان به بهشتش کرديم. دومي در دنيا عزب ماندي و دنيايش کمتر از بهشت نبودي و حالا نوبت است که طعم عذاب را بچشد. اما آخري در دنيا ازدواج کردندي و با اينکه زن اولش مردندي حماقت به اعلي مرتبه رساندندي و دوباره زن ستاندي.

پ ن: لطفاًً نگيد روز و ل ن ت اي ن اين چه متني بود نوشتي؟ فوري ذهنتون به بيراهه نره که حتماً با خانمش دعواش شده و از اين حرفها نوشته.. اين حکايت بس مفرح رو امشب در استخر از پيري دانا شنيدم و فقط محض اطلاع فمينستات محترمات!! نوشتم که اين روزها بد جوري روي دنده‌ي کل‌کل هستندي.

براي دوستان

سيد — Sun, 29 Jan 2012 17:03:00 GMT

براي چندتا از دوستان..
يکي از خوانندگان خاموش.. کاش اسمتان را مي‌گذاشتيد.. اگر مي‌شناختم که زهي سعادت و اگر نمي‌شناختم که افتخار آَشنايي پيدا مي‌کرديم..
طاهره‌ي گرامي.. ايميلي از شما دريافت نشد.. ممنون مي‌شم ارسال کنيد.
زهراي گرامي.. نگران نباشيد هيچکدام از مواردي که گفتيد جاي دغدغه و نگراني نيست. در صورت نياز به مشاوره‌ي بيشتر در خدمتيم.
حسين خاکي عزيز.. فعلاٌ که جلسه‌اي نداريم ولي چشم. هر وقت خبري شد خبرتان مي‌کنم... ممنونم از اين همه لطف..

پست اصلي هنوز همان پست قبلي است.. اين را براي دوستاني نوشتم که راه ارتباطي باهاشون نداشتم.

امان از حزب باد

سيد — Fri, 06 Jan 2012 12:29:00 GMT

مي‌گويند: تازگي‌ها سکوت کرده‌اي.. تو در گذشته گاهي از احمدي نژاد و مشايي انتقاد مي‌کردي حالا در اين شرايط خاص کشور زبان به کام گرفته‌اي..
مي گويم: الان که ديگر انتقاد و حتي ضديت و مخالفت با احمدي‌ نژاد و مشايي مد روز شده است.. ما زماني مي‌نوشتيم که مخالفان سينه چاک امروزي، موافقان سينه‌ چاک آن روزي بودند. امروز آنهايي مخالف احمدي نژاد شده‌اند که يک روز نوشته‌هاي ما را علم کردند و دنبالمان راه افتادند و سم‌پاشي کردند. به دليل انتقاد به مشايي و احمدي نژاد ـ دقت کنيد تنها انتقاد، نه مخالفت و فحاشي ـ تا توانستند بر ما تاختند و عليه‌مان کلي جو راه انداختند.. هرچه گفتيم که ما احمدي نژاد را مساوي رهبري نمي‌دانيم به خرجشان نرفت که نرفت.. حالا اسم نمي‌آورم اما خودشان حتماً مي‌دانند که کجاها رفتند و نوشته‌هاي ما را علم کردند و گفتند که اين بابا ضد احمدي نژاد است. در حالي که من نه ضد بودم و نه به تقلب در انتخابات اعتقاد داشتم و نه دولتش را غير قانوني مي‌دانستم.

اين همج‌الرعاع‌ها (حزب بادي‌ها) هيچ وقت نمي‌گذارند کشور به صلاح برسد و کشتي‌اش به ساحل نجات. چون يک روز کاسه ليسيِ کسي را مي‌کنند و اوضاع را چنان ابري که حق از باطل تشخيص داده نمي‌شود و يک روز ديگر با فحش دادن و مخالفت سايه‌اش را با تير مي‌زنند. در مورد آقاي رفسنجاني هم همينطور عمل کردند. يک روز چنان سردار سازندگي‌اش دانستند که عده‌اي خيال کردند ديگر نيازي به آمدن امام زمان نيست چون آقاي هاشمي چنان همه جا را اصلاح و آباد کرده بود که اگر امام زمان مي‌آمد بيکار مي‌ماند. خيلي از همين‌ها بعداً در زمره‌ي بدترين و تندترين مخالفان آقاي هاشمي درآمدند که اگر اسمش را مي‌بردي دهانت نجس مي‌شد و بايد مي‌رفتي و آب مي‌کشيدي.

شما انتظار داريد حالا که اين جماعت فحش مي‌دهند من هم با آنان همنوا شوم؟ يعني با جماعتي که هميشه کاسه‌هاي داغ‌تر از آشند و همواره با باد جابجا مي‌شوند.؟ هرگز.. خدا نياورد آن روز را که ما با اينان در يک اردوگاه باشيم. با کساني که جز همج الرعاع بودن کاري از دستشان بر نمي‌آيد. اتفاقا من الان ترجيح مي‌دهم با اين مذبذب‌هاي به پايه و اصول، مخالفت کنم تا با احمدي نژادها و مشايي‌ها..

خيال نکنيد که اين حزب بادي‌ها از ميان مردم کوچه و بازار و به قولي توده‌هاي عوام هستند. نه اتفاقاً همين حضراتي که مخاطبان من هستند به عنوان فرهيختگان محترم، در سمت‌هاي مختلف اين کشور مقدرات مردم بيچاره را به عهده دارند. کساني که يا سياست بازند و نان به نرخ روز مي‌خورند و يا اينکه ساده انديش‌اند و خوشحال از وزش بادهايي که دم و دقيقه مي‌تواند جهت‌شان را عوض کند و تنوعي ايجاد شود. يعني اگر سوال کنيم داغي آن روزها چه بود و سردي اين روزها چه؟ حتماً خواهند گفت ما آن روزها فکر مي‌کرديم ايشان تابع رهبري است ولي الان فهميديم اينطور نيست. يکي نيست بگويد يک مسئول سياسي و فرهنگي که اينقدر تشخيص و تحليل نداشته باشد و آنقدر منتظر بنشيند تا همه چيز مثل آفتاب روشن شود همان بهتر که برود پشت کوه و در شهر خودش شهريار خود باشد. حداقل اين است که با توليد هندوانه مي‌تواند به مردم خدمت کند.

اين روزهاي من

سيد — Thu, 20 Oct 2011 20:29:00 GMT

چند روزي است که در اوج گرفتاري‌هاي کاري و در دست داشتن چند تاليف و ترجمه‌ي هم‌زمان که اوضاعم را به هم ريخته است و از سکوت وبلاگم کاملاً روشن است، دارم با حرص و ولعي عجيب رمان مي‌خوانم.. البته رمان را هميشه دوست داشتم و مي‌خواندم اما چون اولويت اولم نبوده است منتظر فرصت مي‌شدم تا بشود يک کتاب را تمام کنم.. و البته چنين فرصت‌هايي معمولاً کمتر گير مي‌آمد و مي‌آيد..

تازگي‌ها ياد گرفتم در هر فرصت چند دقيقه‌اي هم که پيدا مي‌کنم در ماشين يا در نوبت پزشک يا پنج دقيقه‌هاي ميان کارهاي اجرايي و يا حتي موقع خواب در اوج خستگي، چند صفحه از کتاب‌هاي غير تخصصي‌ و غير اولويت دار را بخوانم..«بي‌وتن، نوشته‌ي رضا امير خاني»، «حکايت عشقي بي شين بي نقطه، نوشته‌ي مصطفي مستور»، «استخوان خوک و دست‌هاي جذامي، نوشته‌ي مصطفي مستور»، «خاله بازي، نوشته‌ي بلقيس سليماني» و «توپ بازي، نوشته‌ي تبسم غبيشي» کتاب‌هايي بوده‌اند که در اين ماه خواندم و رمان بسيار بسيار زيباي «روي ماه خداوند را ببوس، نوشته‌ي مصطفي مستور» را امروز و البته براي سومين بار تمام کردم.. از امروز هم کتاب «يوسف آباد، خيابان سي و سوم، نوشته‌ي سينا دادخواه» را دست گرفتم..

مخفي نماند که رضا اميرخاني را در «من او»يش و کتاب اجتماعي «نشت نشا»‌اش و همين‌طور مصطفي مستور را در «روي ماه خداوند را ببوس»ش چيز ديگر و بهتر از کتاب‌هاي ديگرشان ديدم.. پيش‌تر در سال 86 نقد کتاب «منِ او» و در سال 87 نقد «کتاب روي ماه خداوند را ببوس» را که در جلسه هم‌انديشي جوانان داشتم نوشته بودم..

ص 23: دود سيگارش را بيرون مي‌دهد و بعد چيزي مي‌گويد که از تعجب خشک‌ام مي‌زند. تعجب‌ام به اين خاطر است که عين همين جمله را چند هفته پيش علي‌رضا تلفني به من گفته بود: «کليدها به همان راحتي که در رو باز مي‌کنند قفل هم مي‌کنند. مثل اينکه فلسفه بد جوري در رو بسته.»...
ـ «در رو مي‌گي يا کليد رو؟»
- «خداوند رو مي‌گم.» ادامه‌ي مطلب...

سکوت مي کنم و ..

سيد — Fri, 16 Sep 2011 12:00:00 GMT

اول ـ اينکه دير به دير آپ مي‌کنم نه اينکه حرفي براي گفتن نباشد.. اتفاقا چون حرف زياد است حرفم نمي‌آيد..

و مگر مي‌شود حرفي نداشت در ميان اين همه جريان فتنه‌گر و انحرافي و اصلاح طلب و اصول‌گرا..
مگر مي‌شود نفهميد خيلي چيزها را در ميان جبهه‌هاي مختلف ايستادگي و پايداري و خلق‌الساعه‌‌هاي انتخاباتي و سياسي‌کاري‌هاي غير علوي و نمي‌گويم معاويه‌اي..
مگر مي‌شود ساکت بود در ميان هجوم نامه‌ها و ويژه‌نامه‌هاي خاتون و غير خاتون که به همين راحتي دين مردم را به باد مي‌دهند..
مگر مي‌شود بي نظر بود در غوغاي اين همه شعارهاي ديني و ضدديني و رفتارهاي متناقض مسئولان ناخالصي که خواسته يا ناخواسته ريشه و منبع انواع فسادهاي اداري و مالي و اخلاقي در کشور هستند..

دوم ـ کاش ذره‌اي از اين هياهوها براي خدا بود که اگر بود اين قدر فساد و بي اعتقادي و بي ديني در جامعه وجود نداشت..

سوم اينکه از قول بزرگي شنيدم که فرموده است: فساد در هر جامعه‌اي، روي دوم سکه‌ي فساد مسئولان است..

کاش مي شد سفر به آشيانتان..

سيد — Tue, 30 Aug 2011 19:24:00 GMT

دهم شهريور ماه، از سوي مقام معظم رهبري به عنوان روز پدافند هوايي نام‌گذاري شده است. در ماهنامه‌ي صف که از بخت بدش من مدير مسئولش هستم يادداشت ويژ‌ه‌اي نوشتم که بخشي از آن را اينجا درج مي‌کنم:

كاش مي‌شد کاروان‌هايي به راه مي‌افتاد تا با سفر به دوردست‌هاي حماسه، صفحهاي ديگر از پايمردي و ايثار، پيش روي مردم و خانواده‌ها باز ميشد؛ صفحهاي ناشناخته از آنچه آسمان را براي‌شان آرامش بخش مي‌سازد...
اين آرزو به خاطر آن است که راقم اين سطور خود، بارها و بارها اين لذت را با جان و دل درک کرده است؛ بي شک از زيباترين لحظه‌هاي زندگي‌اش لحظاتي بوده است كه ـ با وجود تمام مشكلات، سختي و دوري راه رسيدن به آشيان پاسداران آسمان ـ توانسته‌است در ساعت‌هاي مختلف، ‌در دل شب يا طليعه‌ي صبح و يا در گرماي بي‌امان ظهر، زيارت كنم سايت‌هاي راداري و شبکههاي پدافندي در ارتفاعات صعب العبور و دور از دسترس را... نگهبانان آسمان‌ در دل بيابان‌هاي تفتيده از هرم آفتاب را.. و نيز در عمق خليج هميشه فارس و درياهاي شمال و جنوب و بالاخره در همه‌ي اين سرزمين پاک...
كاش مي‌شد خانواده‌هاي ايراني و عموم مردم عزيزمان،‌ ساعاتي چند را در سنگرهاي پدافند به سر ببرند و ببينند مردان ِمردي را كه در در سوز و سرماي کوهستان‌ها و ارتفاعات چند هزار پايي، يا در دل كوير و گرماي سوزان آن، يا در آغوش درياها و شرجيِ ِ سواحل آن چه حماسه‌ها مي‌آفرينند و چه نجيبانه پاس مي‌دارند امنيت مردم‌شان را...
کاش مي‌شد بازديدي از سنگرهاي پدافندي كشور، تا بدانند كه اگر در لحظه لحظه‌ي زندگي‌شان، خبري از هراس از دشمن نيست؛ اگر شب‌ها سري راحت بر بالش مي‌گذارند و خوابي راحت ميهمان چشمان‌شان مي‌شود،‌ همه و همه مديون چشمان هميشه بيدار مرداني بي ادعاست كه اين آرامش را به ما هديه مي‌دهند. چشماني كه شب و روز نمي‌شناسند؛ چشماني هميشه خيره بر اسکوپ‌هاي رادار که البته چشمان بيدار ديگري به انتظارشان نشسته‌ است و در شهر و روستا با اشک و آه، دعايي بدرقه‌ي راه‌شان مي‌کنند...
كاش مي‌شد ساعاتي در سايت‌هاي راداري و پدافندي باشيم و براي مدتي هر چند كوتاه، هم‌جواري و هم‌آوردي با امواج نامهربان الکترومغناطيس تجهيزات راداري را بيازماييم؛ تا هم قدر عافيت بدانيم و هم قدر پيش‌گامان جهاد و حماسه را كه براي ثبات خانه‌هاي ما، خانه به دوشي را به جان خريده‌اند و نيز قدر خانواده‌هاي صبورشان را كه براي گرمي ِكانون خانوادگي ما، رنج دوري از پدران و همسران را پذيرفته‌اند و دم به گلايه‌اي يا منتي بر نمي‌آورند...
آري پدافنديان غيور ما پاي در زمين دارند و چشم در آسمان و دل در گرو ملکوت.. زندگاني‌شان فارغ از تعلقات زمين است و دنياي خاکي.. آنان حافظ امنيت آسمان‌اند و اهريمنان را با چشمان نافذ و شهاب ثاقب بر زمين قهرشان مي‌دوزند.. اما خدمت بي رياي اين دلاورمردان که از ارکان دفاع بوده و هستند، هميشه خارج از ديدِ رسانه‌ها و مردم بوده و ضرورت‌هاي حفظ اسرار نظامي و دفاعي، زواياي اين خدمت ارزشمند را دست نايافتني‌تر کرده است...

اينک سال‌‌هاست جنگ، با پيروزي رزمندگان اسلام پايان يافته و پروندهاش براي بسياري از ما بسته شده است؛ اما جاي انکار ندارد که تهديدها بيش از گذشته جاري است و به تعبير قرآن کريم «ودوا لو تغفلون عن اسلحتکم و امتعتکم فيميلون عليکم ميلة واحدة» و چه هشداري گوياتر از اين که: دشمنان‌تان منتظرند تا اگر لحظه‌اي از خويش و تجهيزات‌تان غافل شويد در حمله‌اي ناگهاني، هستي‌تان را به تاراج‌ ببرند...
آري امروز جنگي در کار نيست؛ اما تهديدها چند برابر است و تجاوز در کمين.. از اين رو دفاع و حضور در صحنه‌هاي رزمندگي براي پدافنديان همچنان ادامه دارد. چشمان بيدار مجاهدان نجيب پدافند همچنان موجب هراس دشمنان از فضاي امن ايران‌ است. اينان هنوز در سنگر به سر مي‌برند و در رزمي بي امان اما با شرايطي جديد به مقابله با تهديدهاي دشمنان به سرمي‌برند. قهرماناني که در اتاق‌هاي تاريک عمليات ـ که در آن شب از روز شناخته نمي‌شود ـ‌ کوچک‌ترين خزش‌ها را رصد مي‌کنند و کمترين پروازها را زير نظر دارند تا هيچ خفاش کوردلي، هوس تعرض به حريم آفتاب و قلمرو نور نکند که اين ديار، سراي سربه‌داران دليري است از تبار اميرمومنان و ابوذر و سلمان...

همراه با امام سجاد در اين شبها

سيد — Thu, 18 Aug 2011 15:06:00 GMT

خداي من !
اگر مرا ببخشي
          کسي در بخشش
                شايسته‌تر از تو نيست

و اگر هم عذابم کني
          کسي در قضاوت و حکم
                     عادل‌تر از تو نيست

مولاي من!
       در اين دنيا به غريبي‌ام رحم کن
       و هنگام مرگ، به بيچارگي‌ام
       و در قبر، به تنهايي‌ام
       و در لحد، به وحشتم
       و در محشر و وقت حساب‌رسي، به خواري‌ام

پرودرگارم!
در آن هنگام که بر بستر مرگ افتاده‌ام
             و نزديکانم تر و خشکم مي‌کنند
                رحمتت را شامل حالم کن

و در آن هنگام که روي تخت مغتسل خوابيده‌ام
      و اطرافيانم براي غسل زير و رويم مي‌کنند
                        فضلت را بر من سرازير کن

و در آن هنگام که خويشانم زير جنازه‌ام را گرفته‌اند
                                    محبتت را نصيبم کن

و در آن هنگام که غريب و تنها
       به حفره‌ي قبر وارد مي‌شوم
                      با لطفت مرا بنواز

و در اين خانه‌ي نو
        بر بيچارگي‌ام رحم کن
           تا غير از تو نبينم و نشناسم

پ ن: التماس دعا از همه‌ي دوستان عزيز در اين شب‌هاي رحمت و مغفرت..
شب‌هايي که ميهمانان دست پر به خانه مي‌رسند..
و ميزبان عاشقانه نگاه‌شان مي‌کند..

فرازي از دعاي افتتاح

سيد — Wed, 10 Aug 2011 14:20:00 GMT

الهي!
تنها گوشه‌اي از لطف فراوان تو را درخواست مي‌کنم
و نعمت‌هايي را مي‌طلبم که سخت بدان نيازمندم..
                 ولي تو هيچگاه به آنها نياز نداشته‌اي
نعمت‌هايي كه براي من بسيار ارزشمند است
                 ولي اداي آنها، بر تو بسيار راحت و آسان..

خدايا!
گذشت تو از گناهان و خطاهايم..
و چشم پوشي‌ات از ستمگري‌ام..
و پرده پوشي‌ات بر كارهاي زشتم..
و بردباري‌ات بر بزه‌هاي فراوانم
ـ كه چه بسا از روي عمد بوده است ـ
مرا به طمع انداخت تا از درگاهت چيزهايي بخواهم
                       كه هرگز شايستگي آن را ندارم

پ ن: چه غوغايي است اين دعاي افتتاح..